வசந்தா ஜெகதீசன் காலச்சக்கரப் பிடிக்குள்ளே கணதி நிறைந்த வலிக்குள்ளே தமிழரினமே புதைந்தது தலைவிதி இதுவென நொந்தது காணாமல் போனோர் கதறல் ஒலி கவலையில் கருகிடும் மனிதவலி புதைகுழித்

திருவிழா செல்வி நித்தியானந்தன் கோடை வந்தாலே கோயில் விழாவாகும் கோபுரம் எங்குமே கொள்ளை அழகாகும் மங்கள வாத்தியம் மனதை இதமாக்கும் மகிமையாய் நேர்த்தி மண்ணிலே பலவாகும் மக்கள்

: உயிர்க்குமா சுவடுகள் Selvi Nithianandan தடயத்தின் பதிவுகள் தருமா உயிர்களை தரணியில் சாட்சிகள் தட்டிவிடும் மனங்கள் ஆண்டுகள் மறைப்பு ஆளுக்கொரு கதைப்பு ஆயிரமாய் புதைப்பு ஆராய்ச்சி

உள் நாட்டு கடும் போரினால் உயிர் காக்க அகதி முகாம்களில் கம்பி வலைக்குள் அடைப்பில் வெள்ளை வானில் கடத்தலில் குழி தோண்டி உடல்கள் புதைப்பில் செம்மணி புதை

உருளும் உலகின் அசைவிலே உபாதை நிறைக்கும் வாழ்விலே எதிலும் ஈடுபாடற்று இயந்திரமாகும் வாழ்க்கையே விடியல் மட்டும் எமதாகும் விடயமேதும் நிகழாது கருவி எம்மை ஆள்கிறது கடக்கும் பொழுது

ராணி சம்பந்தர் எழும் சிந்தனையோ ஏராளம் தழுவும் சொந்தம் தாராளம் விழுதான பந்தமே தாய் மண் முற்ற நிலவு வெளிச்சமதில் கூடிக் கூழ் குடித்த இனிமை மனம்

ஜெயம் குதூகலாம் பழைய குப்பைகளை மனதினுள் தேக்கி நுழைந்து கவலைக்குள் வாழ்க்கையை ஆக்கி தொலைத்தே மகிழ்ச்சியை காலத்தைப் போக்கி பிழைக்கும் மாந்தர்க்கு வெறுமையே பாக்கி அடைந்துவிட குதூகலம்

Vajeetha Mohahed பூமித்தாய் ஏற்கமறுத்தது புதைகுழிக்குள் அடங்கியுயிர் எலும்புக்கூடாய் எதிலொலித்தது புதையுண்ட எமினமே புரியாமல் தேடினோமே தெரிகின்றது மண்டையோடு புதையலல்ல ௨டைந்துபோன கை கால் எலும்போடு பெ௫ட்களுமே

சிவாஜினி சிறிதரன் சந்த கவிதை இலக்கம்_198 “குதூகலம்” உறவுகள் கூடி உறவாடி மகிழ்ந்து சுவைக்கு சுவை சேர்க்கும் உணவுகளும் உறங்கும் நேரமும் குறைவாச்சு! இளையவர் சிறுவர் கைகோத்து

வஜிதா முஹம்மட் ௨ணர்வின் ஊற்றுத்தான் ௨தடுவிரி ஊத்துத்தான் இதயம் சூழ் காரி௫ள் பேரொளி காணும் வெளித்திறல் தன்நலமற்ற ஈகையாகும் தனக்குள் ஈர்ப்பு பொய்கையாகும் அகம்திறந்த நூல் இணைவாகும்